دوستی
همه ما دست کم یکبار دوستی را تجربه کرده ایم و از آن خاطره خوش یا ناخوسی داریم. بعضی چنان تجربه ناخوشایندی از دوستی دارند که به "تنهایی" پناه میبرند.
بعضی از این افراد,تا جایی پیش رفته اند که هرگز دوست و دوستی را,چه خوب و چه بعد به یک چوب رانده و آنان را مایه عذاب خاطر و ناآرامی جان دانسته اند.
در مقابل کسانی هستند که زندگی خود را فدای دوست (پسر,دختر)کرده اند و معتقدند زندگی بی دوست,بی ارزش است تنها اکسیر دوستی است که احساس ارزشمندی در انسان بوجود می آورد که موجب رشد میشود.

دوستی سرمایه زندگی
ما همواره نیازمند مشاوره-یاری-اظهارنظر و همدلی دوستان خود هستیم.
هرچه بر این سرمایه بیفزاییم و در بانگ دوستی,حساب جاری فعالتری داشته باشیم به همان نسبت در زندگانی کامرواتر خواهیم بود.
ما نباید و نی توانیم همه چیز را تجربه کنیم و همه راهها را بیازماییم و با آزمون و خطا,درست را از نادرست تشخیص دهیم.
دوست واقعی مطمئن ترین راهنما بری گذر از آزمون ها و پر هیز از دچار شدن به خطاهای دیگران است.
هیچ یک از ما دوبار عمر نمی کنیم تا یکی را صرف تجربه اندوزی و با دیگری تجربه ها را استفاده کنیم و بر این اساس زندگی شادی داشته باشیم.
راههای دوستیابی
1- نیک خواهی برای اینکه محبوب دلها و سلطان قلب ها باشیم باید نخست از خود آغاز کنیم;خود را دوست بداریم و نیک خواه دیگران باشیم.
باید دیگران را دوست بداریم(غیر از دشمناتون)تا آنها هم مارا دوست داشته باشند.
باید به دیگران عشق بورزیم و محبت خود را نثار آنان کنیم(غیر از دشمناتون)تا اثر آن را در خودمان آشکار شود و دیگران محبت خود را به ما ارزانی کنند.
مهم این است که ما آنچه را در دل داریم آشکار و محبت خود را اظهار کنیم و دیگران را از آن با خبر نماذیم. محبت ما هنگامی اثر کامل خود را می گذارد که اظهار شود.