در کنارم باش
نمی دانم تاوان کدام گناه نکرده ای را باید بدهم باورم نمی شود که روزی انگیزه ام را
جنجال بنامند و برعشق سرخم خرده بگیرند. همیشه مخالف سوژه کردن بودم
ولی حال خودم در هاله ای از ابهام قرار گرفته ام.
باور کن لحظه لحظه بودنت ذره ذره بودنم را تفسیر می کند.
در کنارم باش برای همیشه
برای تو می نویسم، زیرا خود را از تو، و تو را از خویش گسسته نمیدانم و هر روزت از روز پیش به خود
نزدیکتر حس می کنم. با تو همدردم، با تو همزادم، با تو همرازم و با تو همنفسم
با لب تو می خندم، با گوش تو می شنوم، با چشم تو می گریم، با دست تو می نویسم و با یاد تو
می اندیشم. غم من از غم تو ، نشاط من نشاط تو و زندگی من از زندگی تو مایه می گیرد؛ این حقیقت
افسا نه نما را باور کن؛ به راستی باور کن. من از دنیا هیچ نخو استه ام جز خدا را و جز تو را........
بسی شادم که از دنیا هیچ ندارم نه آبی، نه آبادانیی، نه به وسعت کف دست، خاکی
آب و خاکی نمی خواهم، زیرا به آه سوخته دلی به باد می رود اما آتشی که هیچ گاه نمیرد
د ر دل منست. ای نازنین ترین ای مهربانترین شادی هایت را با خود به خلوت خویش ببر، ولی غمت را
با من قسمت کن، اما بدان، پیش از آنکه غمت را با من قسمت کنی، من بار غمت را بر دوش دل
داشته ام چرا که همزاد توام.
و در آخر ، سرت سبز، دلت گرم، لبت خندان و سینه ات آتشکده ی عشق یزدان باد.
